Leżałam wpółżywa na kanapie, przewijając filmiki z psami w poszukiwaniu inspiracji, gdy ktoś zaczął walić do drzwi. Nie zamawiałam jedzenia. Victoria nie miała dziś przyjść. A żeby dostać się na moje piętro, trzeba było mieć przepustkę, więc to zostawiało... Z westchnieniem otworzyłam drzwi. Oczywiście. Julian Thorne, z miną, jakby ktoś nasikał mu do szampana marki Cristal. – Nie ma mowy – rzuciła