Następnego ranka wstałam przed wschodem słońca, jak pełna poczucia winy nastolatka wracająca po potajemnej ucieczce z domu. Nie było opcji, żeby Alistair nie rozszyfrował mojego wczorajszego przedstawienia, a ja nie zamierzałam siedzieć z nim przy śniadaniu, udając normalnego, sprawnie funkcjonującego człowieka. Więc tak, próbowałam się zmyć. Zeszłam na palcach na dół, z butami w ręku i kołyszącą