Alistair patrzył, jak wbiega do domu z wymachującymi kończynami i zarumienionymi policzkami. Wydobył z siebie krótki, cichy śmiech. Następnie odwrócił się do Gino, który wciąż stał przy drzwiach samochodu. – Następnym razem nie jedź tak cholernie szybko. Kierowca skinął głową. – Tak, szefie. Nie kłócił się z tym, co oczywiste – że zazwyczaj to Alistair warczał na niego, by wcisnął gaz do dechy. Ce