Kiedy otworzyłam drzwi, by wziąć pocztę, Alistair już tam stał z tekturową tacką z kawą i papierową torbą. Zamrugałam. – Yyy, cześć. Wyszło to dość niezręcznie. Nie mogłam nic na to poradzić. Ubiegłej nocy jakimś sposobem zgodziłam się wyjść za tego mężczyznę, a mój mózg wciąż buforował tę informację. – Dzień dobry – odparł gładko. – Przyniosłem śniadanie. Oczywiście, że przyniósł. – Dzięki. Wejdź