Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale głos uwiązł mi w gardle. – Niestety, nie jest twoim szefem – kontynuował. W jego oczach tańczył figiel, a ja nie mogłam powstrzymać się od zauważenia jego dołeczków w policzkach. Podszedł do nas młody mężczyzna w śnieżnobiałym, szytym na miarę garniturze i z uśmiechem wskazał gestem: – Panie Hills, tędy proszę. Marcus zrobił pierwszy krok, a ja podążyła