Shelly wciąż była pełna tłumionej frustracji. Nie miała gdzie dać jej upustu. Na domiar złego Laura wychwalała Mię pod niebiosa. To irytowało ją do granic możliwości. Wilhelmina powiedziała znacząco: – Widziałam ją w małym studiu tutaj. Wyglądało na to, że przyszła na rozmowę o pracę. Shelly usiadła na łóżku, a wszelkie ślady senności zniknęły. – Potrzebuję więcej szczegółów. Podaj mi też adres. W