Perspektywa Rydera Szpitalny korytarz zdawał się nie mieć końca, gdy krążyliśmy niespokojnie, czekając na wieści o Tessie i dziecku. Serce waliło mi z niepokoju, a Cora najwyraźniej podzielała moje obawy. Z oczami pełnymi troski splatałem dłonie. W końcu podszedł do nas lekarz, a my zbiorowo wstrzymaliśmy oddech. – Jak się czują Tessa i dziecko? – wyrwała się Cora, jej głos był napięty. Lekarz uśm