Rumieniec oblewa mi policzki i nos. Dlaczego on tak na mnie patrzy? – A więc smakuje ci – mówi Kent niskim, zaborczym głosem. – Owszem – odpowiadam z wahaniem. – Jest tu coś jeszcze… – Amaretto – wyjaśnia. – Dodaje nuty moreli i gorzkich migdałów. – Przepyszne – mówię, nie odrywając od niego wzroku, i unoszę kciuk do ust, by zetrzeć drobinkę pianki z dolnej wargi. Obserwuje mnie. – Dobrze – mruczy