Kent spogląda na mnie z góry z miażdżącym spojrzeniem. Staram się ze wszystkich sił zachować kamienną twarz, ale czuję się tak potwornie niezręcznie, że otwieram usta, by powiedzieć coś innego – cokolwiek innego. Daniel mnie ratuje. Bierze mnie pod ramię i przyciąga bliżej. – Moja mama zmarła, kiedy byłem mały – mówi swobodnie. – Jej małżeństwo z tatą było właściwie aranżowane – zauważa wesoło. –