Gdy tylko siadam, Tristin odwraca wzrok w moją stronę, a dziecko na jej kolanach spogląda na mnie z ciekawością. – Cześć, Fay – rzuca chłodno. Ale hej, przynajmniej się do mnie odzywa. – Cześć – odpowiadam, posyłając jej najpromienniejszy uśmiech, na jaki mnie stać. Romulus wychyla się zza niej, żeby radośnie mi pomachać, co odwzajemniam. Mój ojciec, siedzący po drugiej stronie Romulusa, również s