Opadam więc na poduszki, a po policzkach spływają mi łzy. Wiem, że to nie moja wina – byłam tylko małym dzieckiem – ale czuję się absolutnie paskudnie. Musiałam złamać mu serce na milion kawałków. Drzwi znów uchylają się ze skrzypieniem i widzę, jak zagląda do środka ciemna głowa Daniela. – Fay? – pyta z wahaniem. – Już jesteś w domu? Mogę wejść? – Jasne – mówię, ocierając oczy. – Wszystko w porzą