Następnego dnia obudził ich jasny i słoneczny wiosenny poranek. Cora White została zatrzymana przez gromadkę dzieci, gdy tylko dotarła do rezydencji Paramount Villa. Billy powiedział: "Nie możesz teraz wejść!" Carl mu zawtórował: "Tak. Tatuś jeszcze nie wstał. Nie możesz wejść!" Dylan dodał: "Zgadza się. W pokoju tatusia jest..." "Co jest?" Cora zatrzymała się i zmierzyła dzieci wzrokiem. "Powiedzcie mi natychmiast! Co on do cholery ukrywa w swoim pokoju?" Dzieci specjalnie kręciły i lawirowały, żeby wzbudzić jej podejrzenia. "Nie... nic." Cora przepychała się przez szóstkę dzieci, klnąc pod nosem: "Odwalcie się!" Dzieci upadły na ziemię, ale wcale się tym nie przejęły. Z zadowoleniem patrzyły, jak Cora wpada do willi jak szalona. Im więcej Cora o tym myślała, tym dziwniej się czuła. Kiedy zbliżała się do głównej sypialni, usłyszała kobiecy głos dochodzący z wnętrza. "Ach! Ty..." Kobiec głos dochodził z sypialni jej narzeczonego! Jak mogła to tolerować! Tego dnia zaplanowane było ich przyjęcie zaręczynowe! Co do cholery robił Winston Fowler w środku? Zdumiona i wściekła Cora kopniakiem otworzyła drzwi. Bang! Bang! Głośny trzask drzwi uderzających o ścianę przestraszył dwoje półnagich ludzi w łóżku. Jednym z nich był przystojny narzeczony Cory. Drugą była piękna kobieta pokryta ranami i pręgami. Widząc ich razem w łóżku, Cora ledwo powstrzymywała wściekłość. "Winston, co do cholery robisz? Skąd się wzięła ta dziwka? Jak śmiesz uwodzić mojego narzeczonego! Zabiję cię!" Mówiąc to, Cora podniosła ceramiczny wazon i zamierzała rzucić nim w Mayę. "Cora, wystarczy!" Winston był już w szoku, budząc się obok obcej kobiety we własnym łóżku i z batem w ręku. Jego twarz była purpurowa, gdy odwrócił się i posłał Corze mordercze spojrzenie. Instynktownie rzucił biczem w Corę i owinął go wokół jej nadgarstka. "Nie mogę uwierzyć, że chronisz tę brudną dziwkę!" Cora była oszołomiona, a jej oczy płonęły nienawiścią. "Jak śmiesz robić takie obrzydliwe rzeczy tuż przed naszym przyjęciem zaręczynowym? Czy ty się w ogóle nie wstydzisz?!" "Nazwałaś mnie brudną dziwką?" Maya czuła się dziś rano znacznie lepiej dzięki dzieciom, które wczoraj wieczorem posmarowały jej rany maścią. Teraz, gdy odzyskała siły, z pewnością nie zniesie wrednych oszczerstw od przypadkowej kobiety. Spojrzała na Corę wyzywająco. Nie miała pojęcia, co się stało wczoraj wieczorem i jak skończyła w łóżku tego obcego mężczyzny. Niezależnie od tego, nie mogła dłużej tolerować obelg. "Myślisz, że jestem popychadłem?!" Z poważną miną Maya podniosła lampkę nocną i rzuciła nią w Corę z całej siły. Lampa trafiła Corę w głowę. Czując zawroty głowy i widząc gwiazdy, Cora całkowicie straciła panowanie nad sobą i wrzasnęła: "Ach! Suka, uderzyłaś mnie!" Furia Cory rozwścieczyła Winstona. Ryknął: "Cora, wynoś się z mojego pokoju!" Winston był zirytowany. Musiał się zorientować, co się dzieje. Dlaczego obudził się obok obcej kobiety bez wyraźnego powodu? Pierwszą rzeczą, którą zobaczył, budząc się, była uderzająca twarz kobiety. Jednak Cora kopnęła drzwi, zanim zdążył to wszystko zrozumieć. Cora nie mogła uwierzyć w to, co Winston jej powiedział. "Win..." Winston wydał rozkaz: "Ktoś, wyprowadźcie ją stąd!" Zanim jego głos ucichł, natychmiast nadbiegło kilku mężczyzn ubranych na czarno. Złapali Corę za ramiona i bez wahania siłą wyciągnęli ją z domu. Cora nie przestawała się szarpać i krzyczeć. Jej donośny głos rozbrzmiewał w domu. "Winston Fowler! Nie możesz mi tego robić. Za chwilę będę twoją narzeczoną. Zaraz mamy się zaręczyć. Jak możesz spać z tą kobietą? Nie możesz mnie tak traktować! Powiem mojemu tacie, co mi zrobiłeś! Zrywam zaręczyny!" Winston pozostał głuchy na krzyk i protest Cory. W pełni się obudził dopiero, gdy moneta uderzyła go w czoło. "To zapłata za twoją służbę zeszłej nocy. Nie ma za co!"