Zmarszczki zmartwienia pojawiły się na czole Winstona. Natychmiast pociągnął Adama i pobiegł do garderoby. Gdy tylko wszedł do pomieszczenia, zobaczył służących leżących nieprzytomnych na podłodze. "Panie Fowler, proszę spojrzeć! Każdy z nich ma w szyi dziurkę po nakłuciu. Wygląda na to, że to igła!" Lokaj przykucnął, aby sprawdzić stan służących i zauważył zapalne nakłucia na ich szyjach. Winston podszedł, aby zbadać nieprzytomnych służących. Potwierdził odkrycie lokaja i skinął głową, pytając: "Jak się mają?" Lokaj odpowiedział cicho: "Wszystko z nimi w porządku. Myślę, że zostali odurzeni i zemdleli. Wygląda na to, że kobieta wyskoczyła przez okno!" "Posiadłość Fowlerów zajmuje powierzchnię setek mil kwadratowych. Nie ma mowy, żeby uciekła tak łatwo!" Winston wymienił z lokajem znaczące spojrzenie i rozkazał: "Musicie ją znaleźć i przyprowadzić do mnie!" Dobrze. Ta tajemnicza kobieta skutecznie zwróciła na siebie uwagę Winstona. Winston nie podda się, dopóki jej nie schwyta i nie odkryje skrywanych przez nią sekretów. Niedługo potem wydał kolejny rozkaz: "Dziesięć minut. Chcę w ciągu dziesięciu minut wszystkie informacje, jakie możecie znaleźć o tej kobiecie!" Adam był świadkiem tej sceny i szybko zrozumiał, o co chodzi. Poczuł strach, gdy wspominał wydarzenia zeszłej nocy. Szczęście dla niego i jego braci, kobieta była wczoraj ranna. Inaczej prawie niemożliwe byłoby sprowadzenie jej z powrotem. Adam nigdy nie przypuszczał, że ona potajemnie posiada tak imponujące umiejętności! Widząc, do czego zdolna jest ta kobieta, Adam zdał sobie sprawę, że uliczni bandyci z zeszłej nocy prawdopodobnie i tak nie zdołaliby postawić na swoim, nawet gdyby Adam i jego bracia nie interweniowali i jej nie uratowali. Ta kobieta wiedziała, jak obezwładnić tak wielu ludzi jednocześnie. Nie mogła być łatwym łupem. Adam wymknął się z domu i poszedł do ogrodu, gdzie czekali na niego młodsi bracia. Opowiedział braciom wszystko, co usłyszał i zobaczył. Na koniec nie mógł się powstrzymać od wykrzyknięcia: "Ta kobieta na pewno dobrze ukrywała swoje zdolności. Oblał mnie zimny pot, gdy pomyślałem o naszej wczorajszej interakcji!" Jego pięciu braci zgodziło się z nim. Billy zapytał: "Co powinniśmy teraz zrobić? Czy tacie spodobała się ona z powodu tego incydentu?" Dylan powiedział: "Zgadza się. Jej zachowanie przyciągnęło uwagę taty. Tak czy inaczej, osiągnęliśmy nasz początkowy cel. Nieważne, jak zdolna jest ta kobieta, nie wymknie się spod oka taty." Oczy młodych chłopców błyszczały podziwem i uwielbieniem, gdy myśleli o zdolnościach ich ojca. Zamyślony Adam zapytał: "Myślicie, że uda jej się uciec?" Jego pięciu braci pokręciło głowami. Posiadłość Fowlerów była jedną z największych posiadłości w kraju. Była silnie strzeżona i niezwykle bezpieczna. Jak mogłaby się wydostać sama? Dzieci zawsze chciały bawić się na zewnątrz. Po długiej walce na inteligencję z ojcem w końcu znalazły sekretny zakątek i wykopały podziemny tunel, umożliwiający im częste wymykanie się. Z drugiej strony Maya nie miała zamiaru tak łatwo poddawać się obcemu mężczyźnie. Od razu, gdy tylko na niego spojrzała, wiedziała, że nie jest zwykłym człowiekiem. Miał przystojną twarz, szczupłe i muskularne ciało oraz niezwykłą władzę i wpływy. Biegnąc i ukrywając się przez długi czas, wciąż nie mogła dotrzeć do granicy posiadłości. Dzięki temu lepiej zrozumiała skalę bogactwa tego mężczyzny. Zręcznym ruchem swojego zwinnego ciała Maya wspięła się na gigantyczne drzewo, jak zwinna małpa. Zamknęła oczy, aby uregulować oddech i ukryła się za bujnymi liśćmi. Szczek! Szczek! Wściekłe psy wciąż szczekały pod drzewami niedaleko niej. Maya słyszała szum kroków zbliżających się w jej kierunku. Szybko kołysząc się, przeskakiwała z drzewa na drzewo. W końcu wspięła się na szczyt najwyższego drzewa i rozejrzała się. Posiadłość rozciągała się we wszystkich kierunkach, jak daleko sięgał wzrok, a na granicy terenu stało ogrodzenie elektryczne. Maya była zdumiona. Co powinna zrobić?