Maya ubrała się najszybciej, jak tylko mogła. Znalazła w kieszeni jednodolarówkę i rzuciła nią w twarz mężczyzny. Dokładnie pamiętała, jak wczoraj wieczorem nabawiła się pręg na ciele. Chociaż nie wiedziała, dlaczego ten mężczyzna jakimś cudem miał bicz w ręku, była absolutnie pewna, że zeszłej nocy nic między nimi nie zaszło. Skoro spędziła tu noc, ten jeden dolar mógł być zapłatą za nocleg. Jednak to wszystko była jego wina, że jego narzeczona nazwała ją przed chwilą "obrzydliwą dziwką". Z pewnością czuła się tym skrzywdzona. Ten jeden dolar równie dobrze mógł być jej sposobem na "podziękowanie" mu za doskonałą obsługę. Maya była oburzona. Dlaczego to ona musiała znosić obelgi i upokorzenia od tej szalonej kobiety, podczas gdy mężczyzna zachowywał się, jakby nic się nie stało? Kostki Winstona zbielały, gdy ściskał monetę, która spadła na łóżko. Jego wyraz twarzy był ponury z powodu buzującej w nim złości. Widząc, że Maya zamierza wyjść, Winston wstał z łóżka. Chwycił ją za ramię. Spojrzał groźnie na kobietę przed sobą i zadrwił: "Zrujnowałaś moje zaręczyny i przepędziłaś moją narzeczoną. Jak zamierzasz mi to wynagrodzić? Musisz znaleźć mi inną narzeczoną!" Co najważniejsze, Winston był wściekły z powodu tego, jak ta kobieta upokorzyła go jednodolarówką. Jak śmiała? Jak mógł to tolerować? Teraz myślała, że może odejść bez poniesienia konsekwencji. To było wręcz śmieszne, jaka była ignorantka i bezczelna! Maya poczuła ostry ból w nadgarstku. Nie spodziewała się, że ten mężczyzna ma tyle siły. Zaniepokojona i zdezorientowana zapytała: "Co chcesz mi zrobić?" "Co chcę zrobić?" Winston z łatwością rzucił Mayę z powrotem na łóżko i przygwoździł ją. "Oczywiście, chcę, żebyś została moją narzeczoną!" Maya przez chwilę była oszołomiona, ale wkrótce zrozumiała swoją sytuację. Krzyknęła najgłośniej, jak tylko potrafiła: "Nie ma mowy! Nawet o tym nie marz!" Winston wpatrywał się w jej twarz bez mrugnięcia i powiedział: "Moja narzeczona mnie zostawiła z twojego powodu. Ale rozgłosiłem wieść o moich zaręczynach i nie mam jak tego odkręcić. Gdzie ja znajdę inną narzeczoną od ręki?" Maya z trudem wydobywała słowa, podczas gdy Winston nonszalancko się ubierał i powiedział do służby: "Ktoś! Umyć ją i ubrać, a potem natychmiast zabrać na przyjęcie zaręczynowe." Służba wpadła do środka, chwyciła Mayę za ramiona i zaciągnęła ją do garderoby. Zaciskając zęby, Maya krzyczała, protestując: "Nie zgadzam się! Nie daję wam na to zgody! Zmuszacie mnie! Zboczeńcu! Jesteś przestępcą!" Nikt nie zwracał uwagi na jej sprzeciw. Służba na siłę wepchnęła ją do garderoby, żeby zrobić jej makijaż i uczesać. Winston starannie się doprowadzał. Jego przyjęcie zaręczynowe miało odbyć się jeszcze dziś. Musiał się upewnić, że wszystko pójdzie gładko, za wszelką cenę. W końcu będzie to miało bezpośredni i znaczący wpływ na jego reputację. "Tato!" Do sypialni wszedł młody chłopiec. Oparł się o framugę drzwi i wyciągnął szyję, żeby zajrzeć do środka. Widząc Winstona, chłopiec uśmiechnął się i powitał go czule. Winston z gracją zapinał koszulę i odwrócił głowę w stronę chłopca. Obdarzył dziecko pobłażliwym uśmiechem i powiedział: "Adam, co tu robisz?" Adam udawał, że nic nie wie. "Widziałem, jak wyprowadzili ciocię Corę. Pokłóciliście się? Nie macie dzisiaj przyjęcia zaręczynowego?" Winston zaśmiał się i wygładził zmarszczki na rękawach swoimi smukłymi palcami. "Rzeczywiście zamierzam dzisiaj urządzić przyjęcie zaręczynowe. Ale znalazłem sobie nową narzeczoną. Twoja ciocia Cora nie jest już moją przyszłą żoną." Winston ogłosił to z nonszalancką postawą. Wyglądało na to, że nie ma dla niego znaczenia, kim będzie jego przyszła żona. Adam udawał zaskoczonego i zapytał: "Kim więc ona jest?" Gdy Winston zamierzał to wyjaśnić, wpadł lokaj. Dysząc i w panice, lokaj jąkał się: "Panie, złe wieści... Coś, coś się stało w garderobie..."