Punkt widzenia Willi: Słowa Killiana uderzyły we mnie mocniej, niż mógłby to zrobić jakikolwiek kac. Zamrugałam, patrząc na niego, a panika w mojej piersi narastała. – Nie, nie. To nie... My nie... Zaczęłam się jąkać, ale ciche brzęknięcie dzwonka do drzwi natychmiast mi przerwało. – To musi być obsługa pokoju – mruknął, rzucając mi jeszcze jeden cyniczny uśmieszek, po czym ruszył w stronę drzwi,