Willa’s POV: Pożałowałam tych słów w chwili, gdy tylko opuściły moje usta, ale nie mogłam ich już cofnąć. I szczerze mówiąc, wcale tego nie chciałam. Przynajmniej uzyskałam od Killiana jakikolwiek inny wyraz twarzy niż chłodną obojętność. Jego nozdrza rozszerzyły się, a oczy zwęziły w szparki. – Wiem, co próbujesz zrobić, Willa. Przestań, albo sprawię, że tego pożałujesz. Moje serce zgubiło rytm n