Perspektywa Willi: I w ułamku sekundy straciłam zdolność logicznego myślenia. Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam oddychać. Słowa Killiana niosły się w moich uszach niczym obietnica. A co gorsza? Nie dał mi nawet chwili, bym mogła to zakwestionować. — Czekaj… — westchnęłam, gdy jego silne ramiona chwyciły mnie w talii, unosząc z ziemi, jakbym nic nie ważyła. Moje uda musnęły chłodną krawędź marmurow