ELOWEN. Kaszlę, gdy on puszcza uścisk, i spoglądam na niego. – Zareth! – mówię, sięgając ku niemu, ale wtedy zdaję sobie sprawę, że to nie on… – Jesteś… – Nie potrafisz odróżnić nas od siebie? – mówi mrocznie, a ja uświadamiam sobie swój błąd. Mówi w ten dziwny, sztywny sposób, jakby słowa nie przychodziły mu naturalnie… O nie… czy ja przed chwilą rozmawiałam z Zarethem? – T-twoim… – Powiedziałem