ELOWEN. Zaciska dłoń w pięść, poprawia ramiona i rozgląda się wokół, a potem rusza w stronę wyjścia, całkowicie ignorując tłum. Szybko schodzę z trybun i podążam w jego ślad. — Zar! — wołam, z całych sił próbując dotrzymać mu kroku i jednocześnie nie wpaść na nikogo. Czy nic mu nie jest? "Jesteś żałosna" — odzywa się w mojej głowie jej głos, ale odmawiam sobie słuchania. Doganiam go, ale on