— Jules, robi się późno. Muszę już iść. — Dobrze — padła beznamiętna odpowiedź Juliana, który grał właśnie w pokoju. Sienna wstała z miejsca i zaczęła zakładać skarpetki, gotowa do wyjścia. — Więc przyjdziesz wieczorem? — Słucham? — Powiedziałaś, że będziesz przychodzić co wieczór, żeby leczyć chorobę tatusia. Palce Juliana nie przestawały uderzać w kontroler, a jego oczy pozostały przyklejone do