– Nie martw się. Zawsze byłem człowiekiem słownym – zapewnił Samuel, po czym nonszalancko znów przygryzł jej ucho. – W przeciwnym razie nie miałabyś teraz nawet pola do dyskusji. – Jestem głodna. Idę zrobić makaron. – Kathleen zmieniła temat i natychmiast uciekła. Samuel uśmiechnął się chłodno. Co za tchórz. Nie wiem, czego się tak boi. Nagle odwróciła się z powrotem. – Jadłeś już? – Tak. – Skinął