Z perspektywy Sienny Weszłam do studia w dwucalowych czerwonych szpilkach i czerwonej sukience. Wszyscy patrzyli w moją stronę, gdy szłam korytarzem. Witali mnie z uśmiechem, ale moja twarz pozostała stoicka, nie okazując żadnych emocji. Rozmowa z Garrettem z tego ranka wciąż krążyła mi po głowie, ale nie mogłam pozwolić, by wpłynęła na moją pracę. Nie mogłam zawalić pracy po tym, jak zawaliłam swoje małżeństwo. Wzięłam głęboki oddech, żeby się opanować. Jednak gdy weszłam do pokoju, w którym odbywała się sesja zdjęciowa, zauważyłam, że wszystkich ogarnął chaos. "Nie możemy! Nie odbiera telefonów. Co mamy zrobić? Wiceprezes dzisiaj przyjeżdża. Wścieknie się." "Możemy jej po prostu powiedzieć prawdę. Jest miła." "Nie w tej sytuacji, Lily! Zgani nas..." "Co tu się dzieje?" – zapytałam, wchodząc do pomieszczenia. Pracownicy spojrzeli na mnie z wyrazem zaniepokojenia na twarzach i wtedy już wiedziałam, że jest jakiś problem. "D-dzień dobry, panno Vance." Panno Vance. Oczywiście nikt, poza naszymi rodzinami, nie wiedział, że ja i Garrett jesteśmy małżeństwem. Prawda o tym boleśnie ukłuła mnie w serce. To boli. Spojrzałam na nią beznamiętnie. "O co chodzi?" "M-mamy problem, panno Vance. Panna Lin, nasza modelka, odrzuca nasze połączenia. Powiedziała, że słyszała o zmianie modelki, więc... nie chce tu przyjeżdżać. Nawet... grozi, że wytoczy nam proces." Spuściła głowę. Zacisnęłam zęby i rozejrzałam się wokół. "Gdzie jest menedżer ds. marketingu?" "N-nadal próbuje przekonać pannę Lin, panno Vance." Rozmasowałam czoło i mocno zacisnęłam oczy. Chwyciłam się za włosy i krzyknęłam z ogromnej złości. Czułam, jak wszyscy wokół podskoczyli w szoku. Jęknęłam, wciągnęłam powietrze i rozejrzałam się po sali. "Panno Vance..." "Co to ma znaczyć, panno Paige? Jest pani menedżerem ds. marketingu, co tu się dzieje?" "Panno Vance, nie wiem, jak to się stało, ale panna Lin usłyszała, że zmieniamy naszą modelkę. Zamierza wytoczyć nam proces..." Zmiana modelki? Jak to możliwe, że nic o tym nie wiedziałam? Panna Lin zawsze była naszym zaufanym partnerem i, o ile nie było to konieczne, zmiana modelki do sesji komercyjnej w tak krótkim czasie przyniosłaby firmie mnóstwo kłopotów. Nigdy nie pozwoliłabym na tak tani błąd. "Nigdy o to nie prosiłam. Musiała się pani pomylić." Przerwałam jej, aby zaoszczędzić czas. "Proszę naprawić ten bałagan, albo będę musiała panią zwolnić!" "Panno Vance... To pan prezes poprosił nas o zmianę" – odezwała się z wahaniem Paige. "Wydał takie polecenie od razu, gdy tylko wrócił wczoraj z podróży służbowej." Prawda uderzyła we mnie z całą mocą. Polecenie Garretta? Dlaczego mi nie powiedział? Zazwyczaj omawiał ze mną każdą ważną decyzję. "To niemożliwe..." Byłam zdezorientowana. Garrett nie był bezmyślnym biznesmenem. Utrzymywał wyraźne granice między pracą a relacjami, i właśnie dlatego zawsze odnosił sukcesy. To również dlatego postanowił utrzymać nasze małżeństwo w tajemnicy. "Tak, Sienno. Wydałem takie polecenie." Ten głos przywrócił mnie do rzeczywistości. "P-panie prezesie..." Paige ukłoniła się z szacunkiem na widok mężczyzny, który nagle pojawił się za mną. "Myślę, że jesteś mi winien wyjaśnienie, Garrecie. W sprawie zmiany modelki!" – wycedziłam przez zęby, odwracając się, by zażądać od niego odpowiedzi. Dobrze wiedział, ile wysiłku włożyłam w zdobycie tego projektu. Prawie w ogóle nie spałam przez tamte dni, a panna Lin była dla nas idealną osobą do współpracy. Pamiętałam, że on też się na to zgodził. A teraz... po prostu zmienił modelkę według własnego widzimisię, nie informując mnie o tym z wyprzedzeniem. Poczułam się, jakbym dostała mocno w twarz. "Proszę wracać do pracy. Ja jej to wszystko wyjaśnię." Najpierw uspokoił personel, ignorując gniew, który lada chwila miał mi wytrysnąć z oczu. "Odpowiedz mi, Garrecie! Dlaczego tak nagle zmieniasz modelkę?" Nie potrafiłam powstrzymać złości, a on tylko dotknął mojego ramienia, szepcząc: "To nie jest miejsce na takie rozmowy. Pozwól, że wyjaśnię ci to w samochodzie." Rozejrzałam się i zauważyłam, że inni ukradkiem na nas zerkają. Strząsnęłam jego dłonie i ruszyłam w stronę parkingu. Ale z każdym krokiem na sercu robiło mi się coraz ciężej. Miałam przeczucie, że jego wyjaśnienie wcale mi się nie spodoba. "Teraz mów." Wypaliłam, gdy tylko wsiedliśmy do jego samochodu. Spojrzał mi w oczy, jakby badając moje emocje. Znów odwróciłam wzrok. Nie mogłam znieść jego spojrzenia. Nie mogłam znieść tych oczu, które nigdy nie patrzyły na mnie tak, jak bym tego pragnęła. On nic do mnie nie czuje i to tak bardzo boli. "J-ja..." – zawahał się i westchnął. "Zastąpiłem pannę Lin, ponieważ Chloe chce być naszą modelką. Ona też nadaje się na modelkę, więc się zgodziłem..." "Co?" – zapytałam z niedowierzaniem. Zacisnął usta i odwrócił wzrok. Zwichrował sobie włosy, po czym potrząsnął głową i ujął moją dłoń. "Przepraszam, że nie powiedziałem ci wcześniej. To było takie nagłe. Poprosiła mnie o przysługę, a ja nie potrafię jej odmówić." Zabrałam rękę i spojrzałam na niego z bólem i złością. "Nie potrafisz jej odmówić, więc wolisz zaszkodzić firmie, naszej firmie. Zdradziłeś mnie, Garrecie." "Sisi, no weź. Wiesz, jak bardzo ją kocham. To moja pierwsza miłość." Z bólem zamknęłam oczy. O tak, to twoja pierwsza miłość. Zawsze jest tą jedyną, której pragniesz, bez względu na koszty. Wystarczy, że lekko zmarszczy brwi, a ty potrafisz przymknąć oko na ból i wysiłek innych. Jesteś tak bardzo bez serca, Garrecie. "Cóż, zdecydowałeś. Nie mam w tej sprawie nic do powiedzenia, skoro jesteś prezesem. Po prostu jedź. Będę w biurze" – powiedziałam chłodno, otwierając drzwi samochodu, by wysiąść. "Sienno..." Spojrzałam mu prosto w oczy. "Wróć wcześnie. Porozmawiajmy dziś w domu o naszym rozwodzie."