Yegor odchylił się na krześle, wbijając we mnie wzrok, po czym omiótł nim resztę osób w pomieszczeniu. „Rozumiem, jak to może wyglądać...” „Może?” „Serafina, nie przerywaj mi”. Łzy powróciły, ale tym razem bardziej z frustracji niż z czegokolwiek innego. Cofnęłam się, pochyliłam i chwyciłam pistolet, który Maksim wetknął sobie za plecy. Wszyscy przy stole wyprostowali się z szeroko otwartymi oczam