Isbaella stała przed rozległymi lustrami, a jej odbicie otulała miękka poświata zachodzącego słońca, przesączająca się przez zasłony. Pokój skąpany był w ciepłym, złotym świetle, które nadawało scenie eterycznej jakości, sprawiając, że wydawała się niemal surrealistyczna. Podziwiała siebie w sukni, zauważając, że wymagała jedynie drobnych poprawek, aby idealnie pasować. Materiał układał się elegan