Moje serce waliło w piersi, gdy stanęłam twarzą w twarz z Declanem. Słowo „dezorientacja” nawet w najmniejszym stopniu nie oddawało tego, co czułam. – Co ty tu robisz? – wydyszałam, lustrując go z góry na dół. Uśmiech zniknął z twarzy Declana, który zanim odpowiedział, wziął głęboki oddech. – Ja też tu mieszkam. Właściwie jestem właścicielem wszystkich lokali na tym piętrze. Mój umysł pracował na