Pierwszą rzeczą, jaką poczuł Valerius, kiedy otworzył oczy, był ból. Całe jego ciało niesamowicie bolało, a do umysłu powróciły wszystkie wspomnienia o tym, co wydarzyło się ubiegłej nocy. Ale tym, co najbardziej utkwiło mu w pamięci, było piękno białego wilka. Nigdy wcześniej nie widział białego wilka. Jej futro było tak białe, niczym śnieg. "Myślałem, że umrzesz" – powiedział Bastien, pomagając