Mężczyzna w czarnym garniturze był niezwykle przystojny. Jego smukła sylwetka sprawiała, że serca biły szybciej, a idealne, szlachetne rysy przyciągały powszechną uwagę. Każdy jego gest był pełen królewskiej godności. ten sam człowiek, który porzucił ją na ślubie, postanowił pojawić się w ten sposób dzisiejszego wieczoru. Kobieta obok niego, ubrana w lawendową suknię z trenem, była tak piękna, że zdawała się pochodzić ze snu. Jej owalną twarz o idealnie delikatnych rysach można było opisać jedynie jako obezwładniająco piękną. Mocno trzymała go za ramię, jakby to oni byli świeżo upieczonymi, kochającymi się nowożeńcami. Rozmowy w sali bankietowej zeszły na temat tego, jak zuchwały był Killian Blackwood, ignorując wszelkie zasady przyzwoitości i przyprowadzając tutaj pannę Wentworth. Evangeline po prostu trzymała filiżankę herbaty i piła ją, ignorując wszystkie spojrzenia rzucane w jej stronę. Pan Blackwood był wściekły takim zachowaniem. Trząsł się z gniewu, ale pamiętając, że tej nocy obecni byli wszyscy bogaci i sławni członkowie socjety, pohamował temperament i zachował ostre słowa dla siebie. A jednak czuł się tak, jakby na jego sercu leżał kamień. Po rozpoczęciu bankietu urodzinowego wypowiedział kilka uprzejmych słów podziękowania, po czym udał się na spoczynek. Przed wyjściem wręczył Evangeline czerwoną kopertę formatu A4 i nakazał Killianowi stawić się jutro w rezydencji Blackwood Hall. Napięta atmosfera rozproszyła się po odejściu pana Blackwooda, a mąciciele znów nabrali śmiałości. Sera odezwała się pierwsza. „Hej, Evangeline. To naprawdę wielka koperta, którą właśnie dał ci ojciec. Otwórz ją i niech wszyscy zobaczą, co jest w środku”. Siedząca obok niej Beatrix przynaglała: „Tak, zrób to. Nigdy nie widziałam takiej czerwonej koperty”. Inni goście również wyciągali szyje, by zobaczyć. Evangeline nie miała nic przeciwko otwarciu koperty, ale nie podobał jej się władczy ton Sery. „Przepraszam, ale to sprawa prywatna. Nie mogę jej otworzyć publicznie”. „Co właśnie powiedziałaś?” Sera skrzyżowała ręce na piersi, jakby nie dosłyszała Evangeline. Mimo że Sera nie była rodzoną córką pani Blackwood, wciąż była córką pana Blackwooda i przez całe życie traktowano ją jak księżniczkę. Nikt od dzieciństwa nie odważył się jej sprzeciwić, a tym bardziej ta dzikuska ze wsi. „Powiedziałam, że nie mogę jej otworzyć!” – odpowiedziała Evangeline, patrząc na nią bez lęku. Nigdy nie gnębiła innych, ale też nigdy nie przywykła do ulegania czyimś humorom. Twarz Sery poczerwieniała z irytacji na myśl o tym, że została zawstydzona przez Evangeline przed tyloma ludźmi. „Ty głupia dziewczyno, lepiej dobrze sobie przypomnij, kim jesteś. Ja jestem córką rodziny Blackwood, podczas gdy ty zostałaś przygarnięta przez mojego ojca z litości. Nie myśl, że wyjście za mojego brata czyni cię lepszą od kogokolwiek tutaj. W jego oczach jesteś nikim więcej niż dziwką. Jesteś pośmiewiskiem rodziny. W przeciwnym razie nie porzuciłby cię dla Isabelli Wentworth w noc poślubną i nie przyprowadziłby jej tutaj na tak wielkie wydarzenie. W przyszłości powinnaś zachować większą powściągliwość, bo inaczej!” Jej trzy pozostałe bratowe pochodziły z dobrych rodzin, choć żadnej z nich nie można było równać z Blackwoodami. Wszystkie jej pochlebiały i starały się jej przypodobać. Ta dzika dziewczyna, z drugiej strony, odważyła się jej sprzeciwić tuż po dołączeniu do rodziny. Sprawi, że pożałuje. Evangeline posłała jej blady uśmiech. „Bo inaczej co? Jeśli dobrze pamiętam, Killian został mianowany spadkobiercą rodziny Blackwood w roku, w którym skończył 18 lat. To oznacza, że on będzie dzierżył władzę w rodzinie Blackwood. Nawet jeśli jestem nikim, wciąż będę panią domu Blackwoodów. Być może to panna Sera powinna zachować większą powściągliwość”. Choć była bardziej cięta, niż było to konieczne, był to fakt, któremu nikt nie mógł zaprzeczyć.