49 - Kennedy – Kennedy. Hej, Ken. Musisz puścić i się obudzić. Kennedy. – To ostatnie rozbrzmiewa niemal śpiewnie. – Co? – mruczę pod nosem. Jest mi tak wygodnie i chyba nie miałam koszmaru, myślę, że minionej nocy w ogóle nic mi się nie śniło. Chcę po prostu zwinąć się w kłębek i zapaść z powrotem w błogą ciemność. Jest mi tak dobrze, że nie chcę się ruszać. – Luno, potrzebuję z powrotem mojego a