Mężczyzna w czarnym garniturze był niezwykle przystojny. Jego smukła sylwetka przyprawiała serca o szybsze bicie, a jego idealne, wykwintne rysy przyciągały wzrok wszystkich. Każdy jego gest był królewski i pełen godności. Ten sam mężczyzna, który porzucił ją w dniu ślubu, postanowił pojawić się w ten sposób właśnie dziś wieczorem. Kobieta obok niego, ubrana w lawendową suknię z trenem, była tak piękna, że wydawała się wyjęta ze snu. Jej owalna twarz o doskonale delikatnych rysach mogła być opisana jedynie jako oszałamiająco piękna. Mocno trzymała się jego ramienia, jakby byli kochającymi się nowożeńcami. Dyskusja na sali bankietowej przeniosła się na to, jak śmiały jest Cole Graham, ignorując wszelkie poczucie przyzwoitości i przyprowadzając tu pannę Jennings. Rosemary po prostu trzymała filiżankę herbaty i piła ją, ignorując wszystkie spojrzenia skierowane w jej stronę. Pan Graham był wściekły z powodu takiego zachowania. Drżał z gniewu, ale pamiętając, że obecni byli tej nocy wszyscy bogaci i sławni członkowie społeczeństwa, stłumił swój temperament i zachował ostre słowa dla siebie. Jednak czuł, jakby kamień przygniatał jego serce. Po rozpoczęciu bankietu urodzinowego wypowiedział kilka uprzejmych słów podziękowania, a następnie wycofał się do łóżka. Zanim wyszedł, wręczył Rosemary czerwoną kopertę formatu A4 i nakazał Cole'owi, aby jutro zobaczył się z nim w Starej Rezydencji. Napięta atmosfera opadła po wyjściu pana Grahama, a wichrzyciele znów stali się śmiali. Yasmine odezwała się jako pierwsza. "Hej, Rosemary. To naprawdę duża koperta, którą właśnie dał ci mój ojciec. Otwórz ją i pokaż wszystkim, co jest w środku." Obok niej Yvonne nalegała: "Tak, zrób to. Nigdy nie widziałam takiej czerwonej koperty." Pozostali goście również wyciągali szyje, żeby zobaczyć. Rosemary nie miała nic przeciwko otwarciu koperty, ale nie podobał jej się władczy ton, którego używała Yasmine. "Przepraszam, ale to sprawa prywatna. Nie mogę jej otworzyć publicznie." "Co właśnie powiedziałaś?" Yasmine skrzyżowała ramiona na piersi, jakby nie słyszała Rosemary. Mimo że Yasmine nie urodziła się pani Graham, nadal była córką pana Grahama i przez całe życie była traktowana jak księżniczka. Nikt nie odważył się jej sprzeciwić od dzieciństwa, a tym bardziej ta dzika dziewczyna ze wsi. "Powiedziałam, że nie mogę jej otworzyć!" odpowiedziała Rosemary, patrząc na nią bez strachu. Nigdy nie znęcała się nad innymi i nigdy nie była przyzwyczajona do ustępowania czyjemukolwiek temperamentowi. Twarz Yasmine zaczerwieniła się z irytacji, że Rosemary zawstydziła ją przed tak wieloma osobami. "Ty głupia dziewucho, lepiej dobrze się sobie przyjrzyj. Ja jestem córką rodziny Graham, a ty zostałaś przygarnięta przez mojego ojca jako akt miłosierdzia. Nie myśl sobie, że poślubienie mojego brata czyni cię lepszą od kogokolwiek tutaj. W jego oczach nie jesteś lepsza od dziwki. Jesteś tylko pośmiewiskiem rodziny. Inaczej nie porzuciłby cię dla Josie Jennings w noc waszego ślubu i nie przyprowadziłby jej tutaj na tak ważne wydarzenie. W przyszłości powinnaś zachować trochę powściągliwości, bo inaczej!" Jej trzy pozostałe bratowe pochodziły wszystkie z dobrych rodzin, choć żadna z nich nie mogła się równać z Grahamami. Wszystkie schlebiały jej i próbowały jej przypodobać. Ta dzika dziewczyna natomiast ośmieliła się jej sprzeciwić, kiedy dopiero dołączyła do rodziny. Sprawi, że będzie cierpieć. Rosemary obdarzyła ją słabym uśmiechem. "Bo inaczej co? Jeśli dobrze pamiętam, Cole został mianowany spadkobiercą rodziny Graham w roku, w którym skończył 18 lat. To oznacza, że to on będzie dzierżył władzę w rodzinie Graham. Nawet jeśli jestem nikim, nadal będę panią domu Grahamów. Być może to panna Yasmine powinna zachować trochę powściągliwości." Chociaż była bardziej bezwzględna, niż musiała, był to fakt, któremu nikt nie mógł zaprzeczyć.