Czuł się tak, jakby z drogocennego klejnotu zdjęto woalkę, odsłaniając jego olśniewający blask. Jonathan zamknął książkę i odezwał się cicho: – To dość rzadkie. Sebastian zastanowił się przez chwilę i zasugerował: – Może poinformujemy posterunek policji i poprosimy o zwrócenie na to większej uwagi? Nie bądźmy nieostrożni, lekceważąc to jako drobnostkę. Tylko ona potrafiła leczyć chorobę panicza Jo