Spojrzenie Killiana było mroźne i opanowane. — Co masz na myśli? Elara odważnie spojrzała mu w oczy. — Rozwiedźmy się. Kochała go od trzech lat. Pragnęła jedynie czystej relacji. Teraz, gdy ich małżeństwo zostało skalane, odmawiała dalszego ciągnięcia tego w ten sposób. Twarz Killiana spochmurniała. Za nim odezwał się Rowan, wyraźnie niezadowolony: — Elara Vance. Dwadzieścia pięć lat. Z Luminy w Valerion. Ojciec alkoholik skłonny do przemocy domowej, matka i brat hazardziści utonęli w długach. Elara posłała Rowanowi zdumione spojrzenie. Niezrażony Rowan kontynuował: — Rzuciłaś szkołę w dziewiątej klasie, byłaś oszukiwana przez mężczyzn w sieci, zanim zaczęłaś pracować jako dama do towarzystwa w podziemnym klubie. — Potem, w wieku dwudziestu lat, wyszła i za mąż za osiemdziesięciolatka i zostałaś wdową niespełna dwa lata później, nie dziedzicząc niczego. Rowan miał jednak do powiedzenia więcej: — Masz co najwyżej wykształcenie gimnazjalne i od tamtej pory nic nie osiągnęłaś. Byłaś również zamieszana w prostytucję i dwukrotnie przyłapano cię na gorącym uczynku. — Poza tym przeszłaś piętnaście operacji plastycznych, trzy razy leczyłaś się na choroby weneryczne i miałaś trzydziestu dwóch chłopaków, nawet pięciu naraz, wraz z niezliczoną liczbą innych partnerów seksualnych. — Wróciłaś do Valerion trzy lata temu i celowo zbliżyłaś się do pani Valois. Potem zrobiłaś wszystko, co w twojej mocy, by wżenić się w jej bogatą rodzinę i zostać żoną generała Sterlinga. Zimny pot spłynął po plecach Elary, gdy słuchała o swojej obrzydliwej przeszłości. Była w szoku. Po wyjawieniu jej brudnej historii, Rowan zakpił: — Generał Sterling i tak jest darem od losu dla kogoś takiego jak ty. Jak możesz być na tyle bezwstydna, by wspominać o rozwodzie? Elara czuła się, jakby zdarto z niej ubranie, pozostawiając jedynie wstyd. Zacisnęła pięści, a jej paznokcie bolesne wbiły się w dłonie. Tymczasem Killian wydawał się całkowicie niewzruszony. W końcu zgodził się na to małżeństwo tylko po to, by zadowolić babcię. Nic ono dla niego nie znaczyło. Z gorzkim uśmiechem Elara wyjaśniła: — Panie Sterling, trzy lata temu straciłam pamięć. Słyszałam strzępki informacji o mojej przeszłości, ale naprawdę niczego nie pamiętam. Potem kontynuowała: — Nie wiem, dlaczego podejmowałam tak straszne decyzje i przykro mi, że został pan zmuszony do ślubu z tak okropną osobą przez swoją babcię. — Nie jestem godna bycia pana żoną, więc weźmy rozwód. Killian powoli zbliżył się do Elary. Jego dominująca postawa niemal ją dusiła. Zdenerwowana podniosła wzrok i napotkała jego spojrzenie. Killian prychnął: — Dam ci znać, kiedy będę chciał rozwodu. Kim ona dla niego była? Zabawką, która ma cieszyć jego babcię? Oczy Elary zaszkliły się z frustracji i powiedziała: — Nie wiem, jaką osobą byłam wcześniej, ale obecna ja nie pogodzi się z małżeństwem bez miłości, a tym bardziej nie poświęci godności dla bogactwa. Killian zakpił: — Jak śmiesz wspominać o swojej godności? Elara była zdruzgotana jego reakcją. Czy nie zasługiwała na to, by chronić swoją dumę? Jak bardzo musiał nią gardzić? Odparowała wyzywająco: — Panie Sterling, jeśli nie chce pan rozwodu, to proszę zachowywać się jak wierny mąż. Powinien pan zadbać o to, by w pana życiu nie było innych kobiet poza mną i żyć ze mną należycie. Kontynuowała: — Jeśli nie potrafi pan tego zrobić, to porozmawiam z pana babcią. Obiecuję, że nie będę panu robić trudności. Twarz Killiana natychmiast stężała. Skrzywił się, piorunując ją wzrokiem. Jego nagła bliskość sprawiła, że Elara znieruchomiała przy zagłówku łóżka. Otoczył ją nęcący zapach, co sprawiło, że poczuła się oszołomiona, a jej serce zaczęło bić jak szalone. Jej twarz również spłonęła rumieńcem, a oddech stał się nierówny. — C-co pan robi? — zapytała drżącym głosem.