Killian natychmiast zamarł. Elara drżała, zlana zimnym potem. Być może zrobił to z litości, ale Killian nie odtrącił jej dotyku ani nie zawahał się, by zakryć dłońmi jej uszy. Chwilę później wydawało mu się, że słyszy cichy szloch. Ciche łkanie dochodziło od kobiety w jego ramionach. Było drżące i pełne przerażenia, niczym ranny kotek porzucony na pustkowiu. Killian czuł, że Elara naprawdę boi się