Podwładny odpowiedział uprzejmie: „Tak jest, panie generale”. Killian westchnął z rezygnacją. Zamierzał dotrzymać obietnicy, ale nie rozumiał, co Elara miała na myśli, mówiąc o wiernym mężu. --- Obrażenia Elary zagoiły się całkowicie po trzech dniach. Minęły też trzy dni, odkąd Killian poszedł do Genevieve. Elara od tamtej pory nie widziała go nawet przez chwilę. Jej nastrój się pogorszył, więc postanowiła odwiedzić Stację Vanguard, aby nabyć umiejętności samoobrony. Jej kobieca sylwetka wyróżniała się w miejscu pełnym mężczyzn. Niedaleko stąd, u boku asystenta specjalnego Silasa Vane'a, pojawiła się Genevieve. Wydęła wargi, niezadowolona. „Minęły trzy dni. Dlaczego Kil jeszcze nie wrócił?” Silas odpowiedział: „Generał Sterling miał kilka ważnych spraw do załatwienia, ale powinien wrócić dzisiaj”. Oczy Genevieve błysnęły chłodno, gdy zobaczyła Elarę ćwiczącą samoobronę. „Co ona tu robi?” „Pani...” zaczął Silas. Genevieve natychmiast mu przerwała. „Pfff, jakby zasługiwała na ten tytuł. Ta kobieta to intrygantka, zdolna do wszystkiego, by osiągnąć swoje cele. Tylko unieszczęśliwia Kila”. Pochyliła się bliżej Silasa i kontynuowała obmowę Elary. „Kiedyś była damą do towarzystwa i sypiała z kim popadnie. Poza tym...” --- Na Żelaznym Kręgu Elara spływała potem, ale ćwiczenia poprawiły jej humor. „Wielkie dzięki”. Elara skinęła głową trenerowi, który jej pomagał. „Chciałabym nauczyć się jeszcze kilku ruchów. Czy mógłbyś mnie podszkolić?” Trener uśmiechnął się ciepło. „Oczywiście”. Właśnie wtedy podszedł do nich rozeźlony Silas i zakpił z Elary. „Ja ją nauczę”. Elara była skonsternowana. Trener przywitał się jednak z szacunkiem: „Dzień dobry, panie Vane”. Silas poklepał trenera po ramieniu i gestem nakazał mu odejść na bok. Elara wyczuła niechęć ze strony Silasa, zwłaszcza biorąc pod uwagę spojrzenie, jakim ją obdarzył, ale nie miała pojęcia dlaczego, skoro go nie znała. „Czego chciałby mnie pan nauczyć, panie Vane?” zapytała uprzejmie Elara. Silas zamierzał ująć się za Killianem. Odpowiedział chłodno: „Walki w zwarciu”. Elara nie miała innego wyjścia, jak tylko przyjąć wyzwanie. Wykorzystując okazję, Silas zaczął bezlitośnie rzucać Elarą o matę. Szybko poczuła, że jej ciało wyje z bólu. Żołnierze przyglądający się temu z boku współczuli jej, ale nie mogli nic zrobić. Gdy została powalona po raz kolejny, ciało Elary było całkowicie obolałe. Zacisnęła pięści i powiedziała: „Mam dość”. „Ledwo zaczęliśmy”. Silas podciągnął ją i założył jej nelsona od tyłu. „Jeśli ktoś chwyci cię tak od tyłu, co powinnaś zrobić?” Elarze było wszystko jedno, jak się uwolnić. Wiedziała tylko, że walczy o każdy oddech. W tym momencie jej wzrok padł na stojącą nieopodal Genevieve. Ta posłała Elarze wyzywające spojrzenie, uśmiechając się drwiąco. Elara natychmiast zrozumiała, dlaczego Silas tak ją traktuje. Gdy była oszołomiona, usłyszała głos Silasa: „Powinnaś nadepnąć przeciwnikowi na stopę i odgiąć jego kciuk”. Elara postąpiła zgodnie z jego instrukcjami, ale bezskutecznie. Ponownie runęła z bólem na ziemię. Czuła się całkowicie upokorzona. Miała wrażenie, że jest głupcem wystawionym na pokaz niczym małpa w klatce. Przygryzła wargę i zacisnęła pięści z wściekłości. Nagle poczuła, jak silna dłoń chwyta ją za ramię i podciąga do góry. Odzyskała równowagę. Była w szoku, gdy zdała sobie sprawę, że to Killian pomógł jej wstać.