PW Vance’a Powoli otwieram oczy. Jasne słońce sprawia, że natychmiast mrużę oczy i zamykam je ponownie. Żyję. Myślałem, że nie żyję. Byłem pewien, że rozrywają mnie na kawałki. Unoszę ramię, by zasłonić oczy przed jasnym słońcem, gdy powoli otwieram je z powrotem. Czekaj. Myślałem, że byłem w swojej wilczej formie. Mój wilku! Pytałem w myślach: „Wciąż tu ze mną jesteś?”. Mój wilk powoli mruczy: „T