Wilczyca Lyraei wyciągnęła ciało na zewnątrz, a gdy byli już bezpieczni, osunęła się na ziemię. — Lyraea! — Usłyszała głośny warkot, tuż zanim jej oczy się zamknęły. Kiedy otworzyła je ponownie, wpatrywała się w dziwne niebieskie oczy. — Piękne — wymamrotała, wyciągając rękę, by ich dotknąć. — Naprawdę piękne — dodała i wybuchnęła perlistym śmiechem. Sekundy później jej dłoń opadła bezwładnie, a o