Evelina Brnęłam słabo oświetloną ulicą w stronę mojego mieszkania, a stukot moich obcasów odbijał się od betonu. Stopy mnie bolały, ale ból fizyczny był niczym w porównaniu z emocjonalnym wyczerpaniem, które mnie przytłaczało. Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer Phoebe. – Eve, gdzieś ty była? – Głos Phoebe wystrzelił z głośnika. – Cały dzień próbuję się do ciebie dodzwonić! – Tak, co do tego... –