Alaric Cofnąłem się o krok od Eveliny; jej nogi wciąż zwisały z kuchennego blatu, a jedwabny szlafrok ledwo zakrywał to, co tak dokładnie badałem zeszłej nocy. Widok jej w tym stanie – rozczochranej i naznaczonej moją uwagą – wystawiał moją samokontrolę na ciężką próbę. — Ric! Gdzie się podziewasz, stary? — Głos Juliana zagrzmiał w głośniku. Przeczesałem palcami włosy, podchodząc w stronę salonu.