Evelina — Co? Nie! — Wstałam, wygładzając spódnicę. — Dlaczego tak pomyślałaś? — Bo robisz to coś ze swoimi rękami. — Wskazała miejsce, w którym nerwowo skubałam rękaw. — Zawsze tak robisz, kiedy coś ukrywasz. Szybko opuściłam dłonie. — Nikogo nie ma, mamo. Jestem po prostu zajęta pracą i... całą resztą. — A ta „cała reszta” to...? — Pilnowanie, by moja matka odpoczywała, zamiast bawić się w swatk