[Z perspektywy Genevieve] Och... Cóż, to z pewnością bardzo szybko i emocjonalnie mnie otrzeźwiło. Przez chwilę wpatrywałam się tępo w Arthura i zastanawiałam się, dlaczego u licha chciałby słuchać o tym, co działo się w moim dzieciństwie. Nie było tam przecież zbyt wielu dobrych chwil, o których można by opowiadać. Zganiłam samą siebie za błąd, jakim było przyznanie się przed wszystkimi do dawn