W pokoju zapadła dzwoniąca cisza. Victor wpatrywał się w Sloane z osobliwym wyrazem twarzy. Kilka sekund później nagle wybuchnął głośnym śmiechem. Śmiał się tak mocno, że dosłownie kołysał się w tył i w przód na swoim krześle. — T–ty? I ja? Na zewnątrz? Czy ty sobie teraz, kurwa, ze mnie żartujesz? Victor otarł łzy z oczu i wydyszał: — Może i potrafisz oszukać tych idiotów z Watahy Obsydianowego Z