Archer spiorunował ją wzrokiem, a na jego czole nabrzmiała żyła złości. — Jesteś moją mate... — BYŁAM twoją mate! — warknęła Sloane. — Sam mnie odrzuciłeś, pamiętasz? — Tak! Ale gdybyś zadała sobie trud i wyjaśniła mi wszystko, nie odrzuciłbym cię i nic z tego by się nie stało! A więc teraz to była jej wina?! Sloane szarpnięciem uwolniła rękę z jego uścisku, a jej pierś falowała gwałtownie z gniew