– Ja... nic nie robiłam... – wydukała Rania. Musiała się uspokoić, bo wyglądała na winną, ale było to niezwykle trudne, gdy Maximus patrzył na nią z góry. Był wściekły, to było oczywiste. Ale wiedziała, że im więcej mówi, jąkając się w ten sposób, tym bardziej brzmi niewiarygodnie. Jednak musiała mu wyjaśnić. – Rozmawialiśmy... tylko rozmawialiśmy... był dla mnie miły. – Miły? – prychnął Maximus,