Evelina – Co? Nie! – Wstałam, wygładzając spódnicę. – Skąd ci to przyszło do głowy? – Bo robisz to coś ze swoimi rękami. – Wskazała miejsce, w którym miętosiłam rękaw. – Zawsze tak robisz, kiedy coś ukrywasz. Szybko opuściłam dłonie. – Nikogo nie ma, mamo. Jestem po prostu zajęta pracą i... wszystkim innym. – A to „wszystko inne” to...? – Dopilnowywanie, żeby moja matka odpoczywała, zamiast bawić