Rozdział 11 Rzeczywistość naprawdę różni się od fikcji Rzeczywistość naprawdę różni się od fikcji. Niezależnie od tego, czy chodzi o główną bohaterkę, głównego bohatera, czy postacie poboczne, ich los leży w rękach autora. – Koniec gadania. Odbierz dostawę, jak przyjedzie. Idę się zdrzemnąć. Elara padła na jedyne łóżko Felicity i zasnęła w kilka sekund. Jakiś czas później Elarę obudził smakowity zapach jedzenia. Wyszła sennie z sypialni w samą porę, by zobaczyć, jak Felicity nakrywa do stołu. – Liss, gotowałaś? Czy nie mówiłam, żebyśmy zamówiły coś na wynos? – zapytała ze zdziwieniem Elara. – Cóż, zostałaś porzucona. Pomyślałam, że lepiej cię pocieszę domowym jedzeniem. – Felicity uśmiechnęła się. Elara spojrzała na nią z nieskrywaną wątpliwością i powiedziała: – Jedyny czas, kiedy nie leniuchujesz jak kanapowiec, to ten, gdy piszesz swoje manuskrypty. Co w ciebie dziś wstąpiło? Felicity zdjęła fartuch i rzuciła nim w Elarę. – Idź umyj twarz i chodź jeść. Jeszcze jedno słowo, a możesz zapomnieć, że kiedykolwiek znów postawię stopę w kuchni. – Zrozumiałam! Już idę. To, że gotujesz, zdarza się raz na ruski rok. Jak mogłabym to przegapić? Ale zaraz – to w ogóle jest zjadliwe? – Rzuciwszy tę ostatnią uszczypliwość, Elara pośpiesznie czmychnęła z powrotem do sypialni. – Spadaj! – Felicity pokręciła głową, ale jej usta i tak wygięły się w uśmiechu. Później okazało się, że dania Felicity były nie tylko zjadliwe, ale absolutnie przepyszne. Był to jej jedyny talent poza pisaniem książek. Jak to ujęła Elara, gdyby jej kariera pisarska nie wypaliła, mogłaby poważnie rozważyć zawód szefa kuchni. Sądząc po magii, jaką tamtego wieczoru odprawiła w kuchni, bycie piękną, urzekającą szefową kuchni w wielkim, eleganckim hotelu też nie byłoby wcale takie złe. – Minęły lata, odkąd ostatnio jadłam coś, co przygotowałaś, Liss. Nie spodziewałam się, że twoje jedzenie wciąż smakuje jak niebo – skomplementowała ją Elara. – Głęboko wierzę, że mogłabyś konkurować z Gordonem Ramsayem, gdybyś go kiedykolwiek spotkała. – Urodziłam się z tym darem w pakiecie. Poza tym, w porównaniu do ciebie, która mogłabyś puścić kuchnię z dymem samym gotowaniem wody, bycie w tym fantastyczną nie jest znów takie trudne. Elara jadła dalej zupę, po czym nagle dodała: – Liss, myślisz, że zdołałabym zdobyć serce Alarica Kingsleya, gdybym też zajęła się kulinariami? – Śnij dalej. Alaric Kingsley jest spadkobiercą Kingsley Enterprises z majątkiem netto liczonym w miliardach. Jak myślisz, jakiego jedzenia jeszcze nigdy nie próbował? Nawet gdyby zapragnął domowego posiłku, ma od tego mnóstwo służby. Kiedy niby potrzebowałby twojego wkładu? Jak dla mnie powinnaś się z nim jak najszybciej rozwieść i zgarnąć porządną sumkę z alimentów. Jesteście małżeństwem od czterech lat. Nie czekaj, aż stracisz i faceta, i pieniądze, i zostaniesz z niczym. Słowa Felicity zadały bezpośredni cios pewności siebie Elary. Elara posłała jej pokrzywdzone spojrzenie. – To, co mówisz, nie mija się z prawdą. Ale nawet jeśli weźmiemy rozwód, i tak nie chcę jego pieniędzy. Przez to czułabym się, jakby nasze małżeństwo było wyłącznie transakcją. Felicity spojrzała na nią jak na idiotkę. – A nie jest nią? Transakcją? Był to kolejny cios w i tak już kruchą godność Elary. – Liss, myślisz, że jestem głupia? – zapytała, opuszczając z przygnębieniem głowę.