— Elaro, czy wiesz, dlaczego potrafię pozostać w związku małżeńskim z tobą tak długo? — zapytał Alaric, trzymając kieliszek czerwonego wina. — Czy to nie dlatego, że jestem twoją żoną tylko z nazwiska? — zgadywała Elara z uśmiechem. — Ponieważ poza tym, że wyglądasz jak Genevieve, wiesz, jak mnie zadowolić w łóżku. — Alaric nie ukrywał swojej silnej zaborczości wobec Elary. Pokręciła głową z rozbawieniem. — Choć mężczyźni twierdzą, że kochają jedną kobietę, potrafią bez wahania chwalić inną. Rzeczywiście, nie wolno wierzyć w męskie czułe słówka. — Jesteś moją żoną. Uśmiech Elary stał się gorzki. — Tak, żoną, którą kupiłeś za pieniądze. To zrozumiałe, że powinnam zaspokajać twoje pragnienia. Jednak bywasz czasem tak szorstki w słowach. Nie boisz się, że zrobi mi się smutno? W końcu wciąż jestem twoją żoną. — Nie zrobi ci się, bo jesteś rozsądną kobietą. Wiesz, że tracąc mnie, stracisz źródło dochodu. Nie mogłabyś się rozstać z luksusami, które już masz. Elara wybuchnęła śmiechem. Ponieważ wypiła już trochę wina, jej policzki lekko zapłonęły, nadając jej jeszcze bardziej kuszący wygląd. — Dobrze mnie znasz, panie Kingsley. Wiesz, że najbardziej kocham pieniądze. Nic dziwnego, że jesteśmy tak dopasowanymi partnerami w łóżku. Proszę, wznieśmy toast za tę niesamowitą noc — oświadczyła Elara, unosząc kieliszek. Później leżała naga na piersi Alarica. Musiała przyznać, że w łóżku byli niezwykle dopasowani, nawet jeśli się nie kochali. To dawało Elarze złudzenie, że Alaric naprawdę ją kocha. Jej smukłe palce zalotnie kreśliły kółka na piersi Alarica, gdy powiedziała uwodzicielskim tonem: — Panie Kingsley, jesteś bardzo utalentowanym mężczyzną. Nic dziwnego, że tyle kobiet do ciebie wzdycha. Alaric złapał jej błądzące dłonie i powiedział: — Dopóki nie jesteś jedną z nich. Uśmiechnięta Elara spojrzała na pana Kingsleya i zapytała: — Czy tak bardzo się boisz, że będę cię zamęczać? Odpowiedział chłodno: — Nie lubię melodramatycznych kobiet, które nie potrafią czysto zerwać więzi. Wciąż uśmiechając się kusząco, podparła się i oparła o ciało Alarica, a jej czarujące oczy lśniły uwodzicielskim blaskiem. — Panie Kingsley, czy ani trochę nie martwisz się, że swoją bezwzględnością sprawisz mi przykrość? Czerpiąc satysfakcję z tej chwili, Alaric wpatrywał się w Elarę, której urok był nieodparty dla każdego mężczyzny. — Nie sprawię. Uśmiechnęła się drwiąco i odparła zalotnie: — To dlatego, że kocham tylko pieniądze, które mi dajesz. Pieniądze dają większe poczucie bezpieczeństwa niż mężczyźni. Spojrzenie Alarica zmieniło się. — Potrafisz okazywać swój materializm lepiej niż jakakolwiek inna kobieta. Uśmiech błąkający się na ustach Elary nieco przygasł, a w jej wnętrzu wezbrała gorycz. Nagle straciła energię do uwodzenia Alarica i po prostu położyła się grzecznie na łóżku. Alaric posłał jej dziwne spojrzenie. — Co z tobą? Elara nie otwierała oczu. Obrócił się i podparł głowę ręką. — Myślałem, że przed chwilą szło nam świetnie. — Panie Kingsley, uwierzysz mi, jeśli powiem, że się w tobie zakochałam? — wypaliła. Alaric na chwilę zamarł, po czym na jego twarzy odmalował się chłód. — Już cztery lata temu powiedziałem ci, że nie wolno ci się we mnie zakochać. Łączy nas jedynie relacja transakcyjna.