ZAIA. – Dobrze, trzymaj głowę nisko. Nie ma tu kamer, ale mimo wszystko. Pójdę zapytać o pokój. W końcu znaleźliśmy obskurny motel po dłuższej jeździe, ale to lepsze niż nic. Gdyby nie doskonałe poczucie kierunku Sebastiana, nadal byśmy tkwili w tej burzy. – Pokoje – poprawiam go. – Pokój z dwoma łóżkami pojedynczymi. Poza światłami w oknach, myślę, że są już nieźle obłożeni. Przewracam oczami. –