Nie wiem, jak znowu spojrzę Sebastianowi w oczy! – Jesteśmy na miejscu, proszę pani – odzywa się kierowca, a ja otrząsam się z zamyślenia, spoglądając na budynek. Wysiada i obchodzi auto, żeby otworzyć mi drzwi. – Dziękuję – mówię, wysiadając i spoglądając na budynek. Dwunaste piętro… Dźwięk głośnego warkotu motocykla, zbliżającego się z impetem, sprawia, że spoglądam w stronę drogi, marszcząc lek