Patrzę w dół na książki, które były skarbami tej watahy. Stare tomy, które dał mi ojciec, jakby od niechcenia. Kolejny znak, że nie jest zainteresowany zachowaniem przeszłości. – I myślę, że to tam zawiedliśmy jako stworzenie bogini – mówię cicho, patrząc na świecącą kulę na niebie. Zawsze mnie to uspokaja… Kiedy nie odpowiada, zerkam na niego i czuję, że mnie obserwuje. Unosząc brew, krzyżuję ręc