P.O.V. Graysona/Maniaca – Ta, cóż, muszę cię przeprosić – mruknąłem, a moje buty zdawały się wrośnięte w drewnianą podłogę. – Musisz – parsknęła bez przekonania przez łzy. – Powiem im, że to zrobiłeś. Więc proszę, po prostu stąd idź. – Dlaczego? – zapytałem, krzyżując ramiona na piersi i odmawiając ruszenia się z progu. – Bo jestem na ciebie wściekła, a ty i tak nie chcesz tu być – odparowała. Sta