Max spojrzał na Georgię sceptycznie: – Tak, pokoje, liczba mnoga. Zarezerwowałem pokój dla każdego z nas. Georgia oparła się na siedzeniu, starając się nie okazywać rozczarowania. „Dlaczego tak bardzo mnie to obchodzi?” – zastanawiała się. – „Przecież nie jesteśmy razem”. Serce wciąż jej ciążyło, a ona wpatrywała się w znajomy krajobraz za oknem. Georgia westchnęła: – Tęskniłam za tym miejscem.